...::: گفتمان :::...

بگو ومگو بر سری قانون احوال شخصیه شیعیان افغانستان که بعد از تصویب پارلمان کشور وتوشیح رئیس جمهور حامدکرزی درین روز ها بالاگرفته است یکی از موضوعات است که دو اندیشه را بهم درجنگ مفکوره ای قرار داده است قبل از هرچیز باید بگویم درافغانستان متاسفانه اهل تفکر واندیش مندان به شمول سازمان های که ادعای حفاظت از حقوق بشر می نمایند دیرتر از همه از موضوع با خبر میشوند وواکنش های بعد از وقت (مانند اینکه نوشدارو را بعد ازمرگ سهراب بخواهد) ازخود نشان میدهند درحالیکه همین قانون احوال شخصیه ای شیعیان افغانستان دو سال قبل دردست آقای عالمی بلخی این طرف وآنطرف گردانیده میشد ونظر علما وروشنفکران را طالب بود همگی از روشنفکر مکار غربی گرفته تا ملای های متعصب مذهبی آقای عالمی را دعا وثنا می کردند که خدا خیریت بدهد کوشش کنید همین قانون هرطوری شده برای اولین بار درافغانستان دردوره ریاست جمهوری کرزی پاس شود این یک افتخار برای شیعیان افغانستان است که بعد از سالها رنج کشیدن  وتحقیر درمورد مذهبشان اکنون درکشور بنام مذهب خود قانونی دارد ورسمیت واقعی خود را ژیدا می کند تا آنزمان روشنفکران مردم شیعه وهزاره درفکر آن بودند وتردید داشت که با سابقه ای دیرینه تعصب مذهبی که درافغانستان وجود دارد فکر نمی کردند که قانون پاس شود وبه این زودی آنرا از موضوعات محاله میدانستند چه رسد که روی موضوعات ومطالب آن وروی جزیات آن بحث کنند وتوجهی نمایند تا اینکه این قانون بدست ملاها نوشته شده ودر نتیجه به توشیع رسید .

درین زمینه مایل نیستم صحبت طولانی نمایم فقط دو نکته را می خواهم یاد آور شوم اول اینکه هر چیزی قابل تغییر است ومیشود قانون پاس شده را هم تغییر داد پس غال ومغال راه انداختن وسمپاشیدن ویا بخاطر کریدت گرفتن از این آن کاری چندان معقول ومنصوف نیست دوم اینکه باورهای دینی ما عمیقاْ چه می گوید باید مطالعه کرد وتفسیر وتوجه را ازقرآن باید گرفت نه از من درآورده های که امروز متاسفانه مد شده است اسلامی بودن مانرا هم تائید از غرب بگیریم اگر دینی می اندیشم وخود را مسلمان میدانیم مسلمان بودن تقیدات خود را دارد همانطوری مدنیت های واصولی زندگی کردن تقیدات دارد ودمکراسی وآزادی قید وبند های خود را دارد فلهذا باید از نظر مطالعه دقیق نمود وسرسری واز گفت های دیگران به سروسینه نزد.